پاییز پدرسالاری
 
انسان گرایی ای که به زعم مدرنیته دغدغه اصلی روزگار معاصر است، در پی ساختن گزاره هایی است که با آن بتوان سطحی مطلوب از کرامت انسان را به دست داد. ارزش و کرامتی که با تعریفی خودبنیاد از مدرنیته همراه است. یکی از دستاوردهای این انسان گرایی کشف و جعل حقوقی تازه است برای رسیدن به آن تعریف خودبنیادش از انسان. کنوانسیون های حقوقی مختلفی که می خواهند جزم های تاریخی و اجتماعی را بشکنند و افقی دیگر را به انسان نشان دهند. کنوانسیون حقوقی کودک یکی از آن فصل هایی است که خواسته تا دغدغه پدرسالاری جامعه ها را فروبشکند و کودک را با حقوقی که مدرنیته برای او قائل است، آشنا کند. حقوقی که می گوید سلامت روانی و جسمانی جامعه در نسلهای بعدی متضمن رعایت همین حقوق کودکان است ...

. آری، هنوز کودکان زیادی در دنیا از عدم آموزش، دسترسی به آب آشامیدنی سالم و حداقل های معیشتی، بیماری ها، سوءاستفاده های جسمی، بیگاری و سربازی و شرکت در جنگ ها به صورت اجباری و بسیاری از این دست مسائل دردآور رنج می برند اما سؤال حقیقی این جاست که در بهبود وضعیت کودکان آنچه را که در فرا روی مدرن انگارانه خود به دست می آوریم، آیا صرفاً رهایی کودکان از رنج است، یا...؟
کنوانسیون حقوق کودک و مکلف شدن بین المللی دولتها به پذیرش آن، تشکیل بسیاری از نهادهای دولتی و خصوصی در جهت حمایت از حق کودک، تشکیل پلیس کودک و... همه در پس خود یک زمزمه را دارند و آن بر حسب مفاهیم جامعه شناختی پاییز پدرسالاری جوامع است. فصلی که توانسته بود انسان را تا رسیدن به مدرنیته یاری دهد و اکنون نوبت زوالش فرارسیده اما راستی این فصل چه نسلی از خود باقی گذاشت و نسل های آینده چه چیزی را پیش نظر خود خواهند دید...!!!
انبوه کتاب ها و کلاسهای آموزشی که می خواهند یادمان بدهند چگونه با کودکان باید برخورد کرد همه به زعم خود در پی این هدفند که تعادل سلامت روانی و جسمی کودکان که بزرگسالان نسل آینده هستند را برقرار سازند. اما نسلی که در حقوقی که برایش برساخته اند تنها سایه ای کم رنگ از معرفت و شعور معنویت را می تواند ببیند چگونه نسلی خواهد بود؟ نسلی که بسامد آن اکنون از لابه لای اوراق کتابهای روانشناسی کودک و رفاهی که گرانبهاترین اوقات پدر و مادر را هزینه می کند گاه به بیرون سرک می کشد و ما را با مواجهه ای تلخ روبه رو می سازد. بهار پدرسالاری با تمام پسرکشی ها روزگار نخبه پروری بود که در همه سطوح آن انسان توانست افق های فراروی صدساله خود را چندساله و گاه چند ده ساله طی کند، اما حالا در آستانه پاییز پدرسالاری این سنت است که باید رانده شود و عصر (پدرکشی) یعنی روزگار آدم های متوسط. کودکانی که پای رایانه بزرگ می شوند اما از جنس آنهایی نیستند که رایانه را به دنیای انسان هدیه کردند بلکه سرگرم می شوند تا رفاهشان هرچه بیشتر تامین شود آن هم با قربانی جان خانواده ای که باید تولید کند تا بتواند مصرف کند. نسلی که رشدی کاریکاتورگون دارد، رشدی که حاصل آن انعکاسی تلخ است از آنچه به دنبال به بار نشاندن آن هستیم؛ یا نه! اکنون دیگر به دست آمده

منبع:ویستا
ویرایش وتلخیص:آکاایران

. آری، هنوز کودکان زیادی در دنیا از عدم آموزش، دسترسی به آب آشامیدنی سالم و حداقل های معیشتی، بیماری ها، سوءاستفاده های جسمی، بیگاری و سربازی و شرکت در جنگ ها به صورت اجباری و بسیاری از این دست مسائل دردآور رنج می برند اما سؤال حقیقی این جاست که در بهبود وضعیت کودکان آنچه را که در فرا روی مدرن انگارانه خود به دست می آوریم، آیا صرفاً رهایی کودکان از رنج است، یا...؟
کنوانسیون حقوق کودک و مکلف شدن بین المللی دولتها به پذیرش آن، تشکیل بسیاری از نهادهای دولتی و خصوصی در جهت حمایت از حق کودک، تشکیل پلیس کودک و... همه در پس خود یک زمزمه را دارند و آن بر حسب مفاهیم جامعه شناختی پاییز پدرسالاری جوامع است. فصلی که توانسته بود انسان را تا رسیدن به مدرنیته یاری دهد و اکنون نوبت زوالش فرارسیده اما راستی این فصل چه نسلی از خود باقی گذاشت و نسل های آینده چه چیزی را پیش نظر خود خواهند دید...!!!
انبوه کتاب ها و کلاسهای آموزشی که می خواهند یادمان بدهند چگونه با کودکان باید برخورد کرد همه به زعم خود در پی این هدفند که تعادل سلامت روانی و جسمی کودکان که بزرگسالان نسل آینده هستند را برقرار سازند. اما نسلی که در حقوقی که برایش برساخته اند تنها سایه ای کم رنگ از معرفت و شعور معنویت را می تواند ببیند چگونه نسلی خواهد بود؟ نسلی که بسامد آن اکنون از لابه لای اوراق کتابهای روانشناسی کودک و رفاهی که گرانبهاترین اوقات پدر و مادر را هزینه می کند گاه به بیرون سرک می کشد و ما را با مواجهه ای تلخ روبه رو می سازد. بهار پدرسالاری با تمام پسرکشی ها روزگار نخبه پروری بود که در همه سطوح آن انسان توانست افق های فراروی صدساله خود را چندساله و گاه چند ده ساله طی کند، اما حالا در آستانه پاییز پدرسالاری این سنت است که باید رانده شود و عصر (پدرکشی) یعنی روزگار آدم های متوسط. کودکانی که پای رایانه بزرگ می شوند اما از جنس آنهایی نیستند که رایانه را به دنیای انسان هدیه کردند بلکه سرگرم می شوند تا رفاهشان هرچه بیشتر تامین شود آن هم با قربانی جان خانواده ای که باید تولید کند تا بتواند مصرف کند. نسلی که رشدی کاریکاتورگون دارد، رشدی که حاصل آن انعکاسی تلخ است از آنچه به دنبال به بار نشاندن آن هستیم؛ یا نه! اکنون دیگر به دست آمده

منبع:ویستا
ویرایش وتلخیص:آکاایران